@thisisryanross o tak!
około 15 godzin temu z sieci, w odpowiedzi do thisisryanross

I odpowiedź Ryana

@brendonuriesays wiesz co mam na myśli?
około 15 godzin temu z Echofon , w odpowiedzi do brendonuriesays

Relaks w LA. Obiadek z @brendonuriesays @thespencersmith & @thisisryanross. Fantastyczne meksykańskie jedzenie http://yfrog.com/mx12354661j about 15 hours ago via Twitter for iPhone

Twitter Shane’a 27/08/10: Mały świat! @brendonuriesays @thisisryanross

Swoją drogą Sarah nieźle oszpeciła Brendona tą fryzurą…co ona Jeremyego z niego robi?xd

Brendon

#1 Mały świat!http://twitpic.com/2ijcn4 — 1:30AM via Twitter for iPhone

Ryan

#1 RT: @brendonuriesays: Mały świat!http://twitpic.com/2ijcn4 — 1:40AM via Twitter for iPhone

(tłumaczenie-Tysia[tłumaczyłam z siostrą]

Dla uszu Ryana Rossa, smakujące latami 60 pop piosenki, które zostały napisane wraz z Jonem Walkerem, nie wydają się takim radykalnym postępem od ostatniego albumu wydanego z Panic! At The Disco – Pretty.Odd. Album z pewnością hadn’t been shy about wearing its debt to the pet sounds of Sgt.Pepper era on its ruffed sleeve, apologizing in advance to fans who’d come on board with heir debut – the far more emo-friendly ‘A Fever You Can’t Sweat Out’ in a lead off song that promised “You don’t have to worry ‘cause we’re still the same band’
Ale tak naprawdę nie byli tym samym zespołem. Te nowe piosenki uczyniły och nawet mniej tym samym zespołem (zmieniły ich jeszcze bardziej-tak jest bardziej po polskiemu xD) – co wydawało się dobre dla Ryana Rossa, ale już nie tak dobre dla Brendona Urie oraz Spencer’a Smitha. Więc Ryan Ross i Jon Walker opuścili ich i założyli The Young Veins (razem z basista Andy’m Sokalem, keyboardzistą Nickiem Whitem oraz perkusistą Nickiem Murrayem) Kiedy ich kumple z byłego zespołu wraz z nowo rekrutowanymi członkami kontynuowali działalność pod tą samą nazwą, śpiewając te same piosenki, Ryan przyznał , że był zszokowany tym, ze Brendon i Spencer kontynuowali działalność bez niego (mówiąc zszokowany miał na myśli wkurzony- to takie delikatne tłumaczenie tego słowa). Ale skończył z tym ciesząc się wolnością, nie martwiąc się tworzeniem w ramach(liniach, granicach) które pomógł mu ustanowić platynowy debiut, który napisał kiedy miał 17 lat.
Oto Ryan Ross i Jon Walker mówią o rozstaniu z Panic!, założeniu The Young Veins, o ich debiucie Take a Vacation z oczywistego powodu i o tym jak muzyka była lepsza zanim oni się urodzili.

To świetne jak Take a Vacation! Powaliła nas ( w sensie że muzyka) i udało jej się to osiągnać w zaledwie w3 minut (To takie odniesienie do wszystkich piosenek na płycie). Czy to jest to co chcieliście osiągnąć?

Ryan Ross: To nie było naszym zamierzeniem. Dużo rzeczy które w tym czasie słuchaliśmy, dużo popu z lat 60 jest naprawdę krótkie. Może nasza dbałość obejmowała za mało.

To naprawdę krótki album, trwa mniej niż pół godziny. Czy to było zamierzonym oddaniem hołdu do długości albumów lat 60?
Ryan Ross: Kiedy masz 11 piosenek z których każda trwa krócej niż 3 minuty, to sądzę że zawsze skończysz z 28minutowym albumem. Następnym razem zrobimy 15 piosenek.

Powiedziałeś, że to pójście na łatwiznę, kiedy ludzie Beatles and the Kinks as frames of reference for The Young Veins. (nie umiem tego ładnie skleić,a le chodzi o to czy Ryan uważa ze ludzie idą na łatwizne zbytnio porównując im do Bealtsów czy do the Kinks). Sądzisz, że nic w tym nie ma?
Ryan Ross: Nie do końca. Powiedziełam, że kiedy potrawisz wymienić tylko te dwie nazwy zespołów, to jest pójście na łatwiznę. To łatwe dla ludzi którzy niekoniecznie wiedzą dużo o erze muzyki pop, więc mówią ‘The Beatles” . Ale jest dużo więcej rzeczy niż The Beatles.

Od wydania Pretty.Odd. skierowaliście się jeszcze bardziej ku rockowi lat 60. Czy uważasz ten album za kontynuacje drogi którą zmierzałeś?
Ross: połowę tych piosenek, jak przypuszczam, napisaliśmy jeszcze w Panic! Kiedy odeszliśmy to nie wyglądało tak ,że usiedliśmy i powiedzieliśmy sobie: ”Dobra, teraz będziemy tak brzmieć!” To była kontynuacja tego co robiliśmy.

(tłumaczenie – Katy)

W oczach fanów, Ryan, to ty nadałeś brzmienie Pretty.Odd. Zgodziłbyś się z tym?

Ross: Ja i Jon napisaliśmy Nine in the Afternoon. To była pierwsza piosenka, którą stworzyliśmy na ten album. Jednakże każdy z zespołu miał swój udział w tworzeniu płyty.

Ale czy wydaje ci się, że to głównie ty byłeś odpowiedzialny skierowanie albumu właśnie w tym kierunku?

Ross: Tak, dokładnie jak skierowałem [pierwszy album] w takim kierunku [że stał się] Fever. Jedyną różnicą tym razem było to, że pisałem z Jonem. I wydaje mi się, że nie myśleliśmy zbytnio: „No cóż, to właśnie w ten sposób powinno brzmieć Panic!”. Jedyne o czym myśleliśmy, to rzeczy, które nas w danym momencie inspirowały. Kiedy stworzyliśmy pierwszy album, miałem coś około 17 lat (przyp. aut. i był o wiele bardziej kreatywny). Kiedy zaczęliśmy robić ten album (przyp. aut. Pretty.Odd.) , miałem 21. To długi okres czasu. I kiedy wysłuchasz jeden po drugim, w pewnym sensie tak właśnie to brzmi. To znaczy… gdybym był w szkole, poszedłbym na studia. To właśnie wtedy zaczynasz się zastanawiać, co ze sobą zrobisz.

Czy poświęciłeś temu choć odrobinę uwagi na badanie tego kierunku jako czegoś dodatkowego i pozostaniu w Panic?

Ross: Niezbyt, ponieważ jeżeli zespół miał brzmieć w ten sposób, nie byliśmy zbytnio zainteresowani w graniu tego typu muzyki. W pewnym momencie mieliśmy wrażenie, że oszukujemy samych siebie, a ostatnią rzeczą, którą chcielibyśmy robić, to udawanie przed ludźmi i zachowywanie się jakbyśmy wierzyli w te piosenki, kiedy tak w rzeczywistości nie było. Dziwną rzeczą jest, jeśli wydarzy się coś takiego w zespole, z którym masz dużo do czynienia.

Czy ciążyła na was jakaś presja, jako na zespole, aby nie odchodzić zbytnio od tego, co ludzie oczekiwali po wydaniu Pretty.Odd.?

Ross: Byliśmy jedynymi osobami w zespole piszącymi materiał (przyp. aut. Ach, ta skromność!). Lub też jedynymi osobami, które przynosiły materiał dla zespołu, a ciężko jest, kiedy tamci drudzy faceci nie są zbytnio zainteresowani tym kierunkiem, w którym chcieliśmy, żeby zespół zmierzał. „No więc co tam macie chłopaki?” pytaliśmy często, a oni nie mieli kompletnie nic. I nie było z ich strony propozycji w stylu: „A może zrobimy to albo tamto?”. To tak jakbyś mówił do ściany.

Co doprowadziło do tego, że w końcu zdecydowaliście: „Musimy odejść”?

Jon Walker: Mieliśmy duże postępy w pisaniu i czuliśmy po prostu, że chłopaki nie są zbytnio chętni do współpracy. Przez cały czas żmudną pracą było chociażby usiąść razem i popracować nad piosenką, spróbować wspólnie coś napisać. Wydaje mi się, że miało to wiele wspólnego z tym, jakie mieli oczekiwania tego, jak wyobrażali sobie nasze brzmienie fani. Ostatnią rzeczą, której pragnęliśmy, było odejść od naszych przyjaciół i zespołu, w którym byliśmy całym sercem i duszą. Ale w pewnym sensie zostaliśmy do tego zmuszeni.

Czy kiedykolwiek żałowałeś zakolegowania się z Pete’em Wentzem tak wcześnie i nagłego znalezienia się w zespole, który miał tego typu oczekiwania?

Ross: Nie żałuję. To znaczy… czasami zdarza mi się marzyć, że mogłem mieć troszkę więcej czasu na rozwijanie się niż na dorastanie i przechodzenie tych wszystkich zmian na oczach innych ludzi.

Cześć Butterflyinair
Kiedy pierwszy raz zaczęliście grac na arenach, wybieraliście* takie zespoły jak Dresden Dolls i Block Party. Robiliście to dlatego że byliście ich fanami czy świadomie staraliście się otworzyć tę scenę na nowe pomysły?
Ross: Myślę że i to i to. Byliśmy w pewnym sensie zaskoczeni, ze tego typu zespoły będą dla nas otwierać show, bo wiesz to jaką otoczkę tworzyliśmy czy cokolwiek czym byliśmy dla tych zespołów, pewnie nie było zbyt fajne dla nich że otwierali dla nas.

Czy są jakieś decyzje przez lata istnienia Panic! których po czasie żałujesz?
Ross: No, tak, łatwo to zrobić. Jak na razie nie zmieniłbym niczego, cokolwiek to było czy dziwny make-up czy cokolwiek. Czy teraz bym to zrobił? Nie, ale w tamtym czasie czułem ze powinienem to zrobić i zrobiłem.
Czy poczułeś się zmartwiony gdy dowiedziałeś się że pozostała dwójka kolesi postanowiłam dalej prowadzić zespół?
Ross: Byłem zszokowany, nie spodziewałem się że to się stanie. Ja i Jon byliśmy pod przekonaniem że wszyscy zaczniemy na świeżo. Nie wiedzieliśmy nic o nich prowadzących dalej zespół dopuki nie pojechali w trasę. Może w pewnym sensie ukrywali to przed nami czy coś. To było coś jak „Wow, my robimy ten nowy zespół od podstaw a wy zamierzacie grać piosenki które my napisaliśmy?”. W tym aspekcie, rozumiem. Widzę dlaczego. Oni kochali bycie w tym zespole czy coś i nie chcieli przestawać. Zdaje mi się że doszedłem do wniosku ze wszyscy chcą zastopować.
Walker: I to jest dziwna sytuacja, bo tak naprawdę nigdy nie było żadnej niechęci, ale myślę ze ich decyzja by kontynuować jako Panic! At The Disco idzie w parze z ich mentalnością i etyką pracy i ich ideą rzeczywistego bycia w zespole.

Czy mówisz że są bardziej karierowiczami?
Walker: No więc…, mówię że oni chętniej grają czyjeś piosenki niż sami coś napiszą.

Czy czujesz że Young Veins ma coś do udowodnienia, wychodząc poza tę scenę i z zespołem taki jak ten, ponownie ustanawiając siebie jako coś innego?
Ross: To może być trudne. Pewnie część ludzi nawet nie da nam szansy z powodu zespołu z jakiego pochodzimy. Po prostu spiszą nas na straty. Krytycy czy nawet potencjalni fani, ludzie którzy czytają Pitchfork. Kto wie czy dadzą nam szansę, ale się dowiemy.

Czy uważacie że Panic! mogliby dojść tak daleko, bez pierwszego albumu?
Walker: Z pewnością. Dużo zainwestowaliśmy w ten zespół a ci kolesie są naprawdę utalentowani, ale teraz naprawdę nie wybrałbym innego wyjścia. I pomimo tego ze mogę siedzieć i ubolewac nad tym jak to się rozleciało, myślę że było to błogosławieństwo.
*chodzi o zespoły wybierane jako support

Przepraszam za wywiad dla AP: Żałuje, że byłem oszczerczy oraz nonszalancki. To kreatywni faceci i wspaniali muzycy. Czas iść na przód

Może jednak warto przetłumaczyć ten wywiad. Poproście dziewczyny ładnie to może uda im się coś zdziałać:) Myślałam, że to kolejny nudny wywiad, ale chyba w nim posunęli się za daleko. Te przeprosiny, to wiecie co sobie mogą z nimi zrobić. Jak dla mnie są wymuszone. Najpierw niech się zastanowią co mówią, bo ostatnio naprawdę przesadzają. Najeżdżają, obrażają a potem wielkie przeprosiny. Zrobiło mi się strasznie przykro, kiedy to przeczytałam.

The Young Veins wywiad magazynowi Alternative Press o..no zgadnijcie o czym… o rozstaniu z Panic. Myślę, że żadnych rewelacji tu się nie dowiemy, więc nie wiem czy jest zabierać czas i energie Butterfly oraz Katy, który musiałby poświęcić i włożyć w tłumaczenie. Jeśli chcecie to piszcie w kometach. osobiście myślę, że nie warto.
Powiem jedno… Jon i Ryan jesteście z tym tematem nudni jak wasza muzyka, ale chociaż zajmijcie się promowaniem tej swojej nudy zamiast cały czas drążyć jeden temat. Można sobie pomyśleć, że swoją muzyką nie macie niczego do zaoferowania i chcecie dorobić się sławy na swoim byłym zespole besztając go w każdym wywiadzie, oj nieładnie chłopaki, bardzo nieładnie

Poniżej link do artykułu.

Brendon & Spencer